ارسال

سخنی با فعالین جنبش کارگری در کردستان


فرهاد شعبانی

2017-07-30 | ۱۳۹۶-۰۵-۰۸

مطابق آخرین آمار مقامات حکومتی در مرداد ماه، میزان بیکاری تنها در استان کردستان 150 هزار نفر است. میزان واقعی البته بسیار بیشتر از این رقم است. اگر میزان بیکاری در سایر مناطق کردنشین غرب کشور یعنی استانهای آذربایجان غربی، کرمانشاه و ایلام را به این آمار بیافزائیم، بیکاری در مناطق کردنشین ایران بسیار بیشتر از یک میلیون نفر خواهد بود.

مطابق آمار مقامات حکومتی بیش از 50 درصد از ساکنین مناطق کردنشین، حاشیه نشین و در محلات منفصل شهری فاقد ابتدائی ترین امکانات اولیه زندگی یعنی، آب آشامیدنی، برق، درمانگاه و بهداشت، مدرسه، سیستم فاضلاب، پارک و مراکز ورزشی و تفریحی زندگی می کنند. برای مثال در محله حاشیه نشین نایسر و ننه له در سنندج با جمعیتی بیشتر از 75 هزار نفر یک سالن ورزشی وجود ندارد.

آمار اعتیاد به مواد مخدر، کاهش سن اعتیاد، رواج اعتیاد در میان دختران و شمار معتادین بی سرپناه و یا بقول مقامات جنایتکار حکومتی "معتادین متجاهر" در کردستان بطرز فاجعه باری رو به افزایش است. یک سوم جمعیت استان کردستان بیسواد است. شمار کودکان کار و خیابانی، زنان کارتن خواب و تن فروش، متکدیان شهری و جاده ای بطرز بیسابقه ائی در مناطق کردنشین ایران و استان کردستان رو به افزایش است.

در چنین شرایطی در مناطق کردنشین ایران نه تنها منابع طبیعی و آبی توسط مافیای سپاه پاسداران، کمیته خمینی، بهزیستی، دستگاههای اطلاعاتی و سایر سرمایه داران سلفی و غیره به غارت برده می شود، بلکه نیروی کار کارگران به بهایی چندین مرتبه زیر حداقل نرخ سراسری و در دشوارترین شرایط کار استثمار می شود.

صدها هزار کارگر در مراکز و کارگاههای بزرگ و کوچک در شهرکهای صنعتی، کشاورزی، دامداری، خدماتی، ساختمانی، معادن و دهها هزار کارگر در بیش از 10 بازارچه و پایانه های مرزی از "پرویزخان در ایلام" تا "تمرچین در اشنویه"، دهها هزار کولبر دارای کارت و فاقد کارت، دهها هزار زن سرپرست خانوار که در کارگاههای قالیبافی و سایر مراکز استثمار زیر نظر بهزیستی، دهها هزار دستفروش که اکثریت مطلق آنان از ساکنین محلات حاشیه نشین شهرهای کردستان هستند بشدت و بشیوه ایی فوق العاده غیر انسانی، با دستمزدها و درآمدی بمراتب زیر خط فقر و فاقد هر گونه امنیت جانی و شغلی استثمار می شوند.

همرزمان !

سرنوشت این رژیم و جامعه ایران را طبقه کارگر رقم خواهد زد. بیائید با هم به سراغ کارگران و مردم ساکن در محلات حاشیه نشین برویم. بیائید سمت و سو و جهت فعالیت هایمان را به محیط های کارگری مورد اشاره، به محلات فقیر نشین و حاشیه ایی، به محلات کارگری و به اعماق مراکزی کارگری منتقل کنیم. بیائید تغییر ریل اساسی بدهیم.

دفاع از بیمه کارگران ساختمانی، ساماندهی کارگران ساختمانی، امنیت جانی و بیمه کولبران، افزایش دستمزد کارگران، اشتغال و ایجاد کار برای بیکاران و یا بیمه بیکاری مکفی، بهبود شرایط زندگی حاشیه نشینان،تامین هزینه های زندگی و آموزشی کودکان تا سن 18 سالگی توسط دولت، تامین هزینه های زندگی زنان سرپرست خانواده، اقدامات اساسی برای جلوگیری از توزیع مواد مخدر، افزایش بیمه های عمرانی در مناطق کردنشین و دهها خواست دیگر را به میان کارگران ببریم و برای رسیدن به آن بیش از هر زمان دیگری بر ایجاد تشکلهای مستقل کارگری در محیط های کارگری و محلات فقیر نشین و حاشیه ایی تاکید بکنیم.

همرزمان !

نیاز به یادآوری نیست که فعالین جنبش کارگری در مناطق کردنشین ایران از پیشتازان حفظ دستاوردهای قیام سال 1357 تاکنون بوده اند. مدارک و شواهد درخشانی در دست است که فعالین جنبش کارگری در کردستان پیام آور همبستگی و اتحاد با سایر کارگران ایران در 38 سال گذشته بوده اند و در راستای حفظ اتحاد و همبستگی طبقاتی و سایر مطالبات کارگری هزینه های فراوانی متحمل شده اند. شماری از فعالین و رهبران جنبش کارگری در کردستان به چهره های شناخته شده در بعد سراسری و حتی بین المللی تبدیل شده اند. بدون شک مبارزات درخشانی در دفاع از دستاوردهای طبقاتی کارگران صورت گرفته است، اما، مبارزات کارگری در کردستان هنوز توده ای نشده و در برگیرنده خواستها و مطالبات کارگران در ابعاد توده ای نیست. هنوز پای اعتراضات به محیط های کارگری و محلات فقیر نشین کشانده نشده است. ما شاهد اعتراضات وسیع کارگری در مراکز کارگری و تجمع و اعتراض مردم محلات حاشیه نشین و فقیر حاشیه شهرها برای تحقق ابتدائی ترین خواسته ها و مطالباتشان در ابعاد توده ائی نیستیم. دامنه مبارزات کارگری در کردستان به ایفای نقش پیشروان کارگران محدود است و خود کارگران در ابعاد توده ای و با برداشتن پرچم مطالبات و خواسته های صنفی- طبقاتی خود پا به عرصه مبارزه ننهاده اند. هنوز تشکلهای مستقل و موجود کارگری در کردستان تا اعماق محیط های کارگری و محلات فقیر نشین شهرها نفوذ پیدا نکرده اند. ایجاد تشکل های توده ای و طبقاتی کارگران، دامن زدن به اعتراضات کارگری و مردم محلات فقیر نشین، تاکید بر ضرورت همبستگی کارگران و مردم کردستان با توده های کارگر و زحمتکش در سراسر ایران، جلب حمایت و همبستگی آنان از مبارزات مردم کردستان باید یکی از اولویتهای این دوره فعالین جنبش کارگری در کردستان و همه ما باشد.

آخرین مطالب