ارسال

در برزخ دو نظام


فریدون ناظری

2017-07-28 | ۱۳۹۶-۰۵-۰۶

ما در برزخ دو نظام،
یکی در حال نزع و
یکی نکرده طلوع
نشسته ایم نگران،
چرا که در میان پتک و
این سندان،
یا که باید برد،
یا که باید مرد،
و ما نمی میریم
چرا که میگویم:
شکوفه ها میوه خواهند شد،
و رقص گل های گندم،
در نسیمِ تاریک - روشن غروب،
به گرسنگان سوژه خواهند داد.
بر بلندای کوهی که غرقه است
در مزره و زنبق
یکی مینگرد کهکشان ها را
به امید گردش و سفری.
با پذیرش خطری.
یکی در کنار اقیانوس
عشق رفتن به عمق را دارد
یکی در میانه ی "ژن" ها
ریشه های درد می جوید
و کنارش در دل باغچه
گل سرخِ امید می روید.
پس طلوع باید کرد،
در میان تاریکی،
و تردیدهای بیجا را
با لباس کهنه باید سوخت،
و پیچراه نرفته را با هم،
به راس قله باید دوخت.
27 جولای 2017

آخرین مطالب